सम्मान प्रकाशन गृह त्रिभुवन विश्वविद्यालयबाट स्वीकृत प्रकाशक हो। त्यो तथ्य हो — विश्वविद्यालय-स्वीकृत गृह चाहिने केही विद्वत्तापूर्ण काम कोले प्रकाशित गर्न सक्छ भन्ने। क्रमसूची होइन, हरेक शीर्षकको संकाय समर्थन होइन, र सम्मान विश्वविद्यालय प्रेस हो भन्ने दाबी होइन।
स्वीकृति केका लागि
नेपालका केही शैक्षिक प्रक्रियामा अभिलेखका प्रकाशक विश्वविद्यालयको स्वीकृत सूचीमा हुनुपर्छ। लेखकहरू आउँछन् किनभने शोधबाट बनेको ग्रन्थ, विभागको संग्रह, वा पाठ्यपुस्तक आकारको वस्तुलाई त्यो सर्त पूरा चाहिन्छ, र वास्तविक पुस्तक पनि चाहिन्छ — सम्पादित, डिजाइन गरिएको, भेटिने, र आफू के हो भन्नेमा इमानदार।
स्वीकृति ढोका हो। काम होइन। बाँधिएको पीडीएफ मात्र छाप्ने त्रिवि-स्वीकृत प्रकाशकले अझै पाठकलाई असफल पारेको हुन्छ। सम्मानको काम पुस्तक हो: तर्क, उपकरण, वस्तु, आईएसबीएन, र कामअनुसारको सार्वजनिक जीवन।
विद्वत्तापूर्ण पाण्डुलिपिबाट के चाहिन्छ
- विभागबाहिरको सहकर्मीले पछ्याउन सक्ने एक अनुच्छेदको तर्क।
- पाठको अवस्था: शोध, गोष्ठी पत्र, नयाँ काम, अनुवाद, सम्पादित संग्रह।
- विश्वविद्यालय, क्याम्पस वा विभागले वास्तवमा के माग्छ — लोककथा होइन, लेखाइमा।
- अध्याय, तथ्यांक, तस्बिर, अनुवादको अधिकार कसँग छ।
- पुस्तक बन्द शैक्षिक प्रसारका लागि हो कि फराकिलो नेपाली सार्वजनिकका लागि।
सम्मानले के बहाना गर्दैन
- असम्पादित शोध पुस्तक हो। शोधले परीक्षकलाई जवाफ दिन्छ। पुस्तकले अंक दिन नपर्ने पाठकलाई जवाफ दिन्छ।
- विश्वविद्यालय स्वीकृति सम्मानले नगरेको पीयर-रिभ्यू छाप हो।
- विद्वत्तापूर्ण पुस्तक गम्भीर हुन नपढिने हुनुपर्छ।
- नभनिएको उपकुलपतिलाई नाम लेखाउन सक्छौं।
आफ्नै आवाजमा सोच्ने नेपालमा समिति कोठाबाहिर पढ्न सकिने विद्वत्ता पनि पर्छ। हामी पाण्डुलिपिलाई स्पष्टतातिर धकेल्नेछौं। व्यापारिक पेपरब्याक नभएको वस्तु जस्तो देखाउन उपकरण काड्नेछैनौं।